Ontroerend mooi

Ik had in het begin wat moeite om in het verhaal te komen, omdat ik voor mijn gevoel ergens 'midden in viel'. Maar eenmaal wat verder in het boek, kon ik het niet meer wegleggen! Het verhaal belicht niet alleen de belevingswereld van de 89-jarige Bo, maar laat ook de kant van zijn zoon Hans zien. Daarnaast vond ik het heel ontroerend hoe thuiszorgmedewerkster Ingrid zo met Bo meebewoog om zijn hond Sixten bij hem te kunnen houden. Dit alles vond ik erg bijzonder; het geeft echt stof tot nadenken over het leven.