Pijnlijk en krachtig

In een paar dagen uitgelezen, dit prachtige boek.
Ik ben er stil van, verdrietig en hoopgevend inéén.
De zin 'ik huil om papa, die vindt dat een meisjeskind verspilde verspilling is, zomaar een ding zonder stem, zonder dromen, zonder hersens'...die hakte er in, afschuwelijk te beseffen dat er nog steeds plekken op de wereld zijn waar zó naar meisjes/vrouwen wordt gekeken.
Ik wens de wereld een hoop Adunni's en een hoop Miss Tia's toe.