hallo, met sam

Nog steeds fluistert je in mijn hart maar nu via de telefoonlijn.
Een hartverscheurend verhaal over twee 17 jarige die van elkaar houden maar op een tragische manier van elkaar worden gescheiden. De yung-adult roman ‘hallo, met Sam’ geschreven door Dustin Thao neemt je mee in het leven van de 17 jarige Julie die heel haar leven had geplant. Ze ging naar de universiteit in Portland en dan ging ze schrijfster worden maar eerst nog een zomer in Japen doorbrengen. Dit ging ze niet alleen doen maar samen met haar vriendje Sam. Hij ging muziek studeren en dus gingen ze samen naar Portland. Haar plannen werden helemaal gewijzigd toen Sam omkwam in een tragisch ongeval. Het verhaal neemt ons mee door haar depressieve periode van rouw toen ze Sam verloor. Ze is niet naar de begrafenis gegaan en ze heeft Mika haar beste vriendin laten vallen. Tot mijn verbazing duurde deze helemaal niet lang want toen ze Sam zijn stem voor de laatste keer wou horen en ze hem dus belde nam hij op. Op die manier krijgen ze nog een tweede kans om afscheid te nemen.
Toen ik dit boek voor de eerste keer tegen kwam was het alleen nog maar in het Engels. Maar is het dus ook vertaalt en vond ik het zeker de moeite om eens vast te nemen en te nemen. Op tik tok kwam ik al vele goede tegen over dit boek. De schrijver heeft een mooie schrijfstijl die vlot leesbaar is en hij neemt ons mee door een verhaal over rouw en verlies maar ook over liefde en vriendschap. Zijn verwoordingen over Julie haar omgang met rouw bleven me vooral bij.
“Ik knijp mijn ogen nog steviger dicht en hoop dat ik zo de tijd kan stoppen, of op zijn minst kan vertragen. Want ik wil die van mij ook niet opendoen. Ik wil hem niet kwijtraken. Ik wil mijn ogen dichthouden en voor eeuwig in deze herinnering aan ons blijven leven. Ik wil mijn ogen niet openen en een wereld zonder Sam zien.”
Echter had ik tijdens het lezen toch moeite met sommige stukken. Op een gegeven moment gooit ze zo goed als al zijn spullen weg. Ik snap niet echt goed hoe je dit over je hard kan krijgen. Ze is ook niet naar de begrafenis gekomen en ze is Sam zijn familie nooit gaan bezoeken. Ondanks dat ze het heel moeilijk had vind ik wel dat ze deze kleine dingen kon doen. Ik had het er lastig mee dat ze soms zo egoïstisch was. Het idee achter het boek vond ik heel mooie en ontroerend maar zeker niet apart. Er zijn meerdere boeken een films die gaan over een tweede afscheid te nemen. Zoals bijvoorbeeld P.S. I Love You" door Cecelia Ahern of de films ghost en Hereafter. Deze verhalen bevatten ook het verlangen naar een tweede afscheid en het opnieuw contact maken met een overledene. Als derde minpunt kwam er ook geen plot-twist in het boek. 230 pagina’s heb ik gewacht op deze en het kwam nooit. Het verhaal blijf de hele tijd redelijk oppervlakkig. Ook de relatie tussen Julie en Sam blijft oppervlakkig en er komt nooit echt veel diepgang in. Daar bovenop kwam er ook nooit een antwoord op de vraag waarom ze nog konden telefoneren. Na een tijd werd het heel ongeloofwaardig want er werd nooit verteld hoe het kwam en door dit voelde ik mij ook nooit echt verbonden met het verhaal.
Het boek is over het algemeen heel mooi en vlot geschreven. Het thema rouw staat centraal en dat maakt het ook wel ontroerend. Desondanks had ik er meer van verwacht en voelde ik niet echt de verbondenheid en bleef het oppervlakkig .