Ontroerend boek

In het begin moeilijk in te komen maar gaandeweg ontroerend. De dochter, die tevens de verteller, is gaat vanuit Nederland naar de Elzas om de bevestiging van haar broer Nicolas tot predikant mee te maken. Daar woont de hele familie in een pastorie. De vader en moeder zijn beide predikant. De vader heeft een burnout. De grootvader, die ook predikant was, dementeert. Broer Nicholas twijfelt hevig of hij wel predikant wil worden, terwijl de datum van de bevestiging al binnenkort is. Hij verdwijnt en als hij weer terugkomt weet hij dat hij het toch gaat doen. Het ontroerende is voor mij hoe de dochter er voor iedereen probeert te zijn en zo probeert om alles goed te maken. Daarvoor grijpt ze vaak naar elementen uit een gelukkige tijd toen ze allen nog jong waren. Door middel van video’s van vroeger, het spelen van oude bordspellen uit hun jeugd en teruggaan met haar broer naar oude vertrouwde plekken. De titel ‘Mensen van de dag, lijkt me te slaan op het leven dat zo snel voorbij gaat. Vandaag zijn we jong en morgen ineens oud geworden en is alles bijna voorbij. In die zin zit er ook een zekere weemoed in het boek. Het sterke van het boek is ook dat dingen niet duidelijk worden benoemd maar meer voorzichtig aangeraakt. Dat geeft ruimte voor eigen interpretatie en nodigt uit tot inleving en nadenken.