Sterk en ontroerend pleidooi voor een ander mensbeeld

Het lezen van dit boek heeft me ontroerd. Wat me raakt is het mensbeeld dat de schrijver schetst. Bodelier bestrijdt gepassioneerd en goed beargumenteerd het beeld van de mens als het kanker op deze aarde. Een terminologie die aan populariteit wint in het gesprek over de toekomst van onze planeet. Geen wonder dat zoveel, vaak jonge mensen, somber zijn over hun toekomst en een negatief mens- en zelfbeeld ontwikkelen. De auteur houdt een sterk pleidooi voor het weer in ere stellen van het beeld van de mens; als een scheppend, creatief en verantwoordelijk wezen, dat telkens weer in staat is het goede te doen en de wereld mooier te maken. Het is zeer verfrissend om dit ‘oude beeld’ van de mens weer eens voorgespiegeld te krijgen en daarmee een positief toekomstbeeld geschetst te krijgen. De auteur overtuigt als hij schetst hoe we als wereldbevolking erin slagen de goede kant op te bewegen. Minder kindersterfte, minder armoede, langere levensduur om maar een paar zaken te noemen.

In de laatste hoofdstukken zoomt de auteur in op wat hij ziet als de grootste uitdaging van dit moment, het klimaatvraagstuk. Ook hier geeft Bodelier een behoorlijk dwars tegengeluid af. Eerlijk beschrijft Bodelier dat hij bij alle berichtgeving over het klimaatvraagstuk soms twijfelt of de mensen ook hier weer tijdig een passende oplossingen voor vinden. Zijn conclusie is uiteindelijk ook hier toch een optimistische. Vraag is of dit beeld de urgentie om nu te handelen doet afnemen, of juist aanmoedigt.

Het boek geeft een zeer verfrissend en optimistisch geluid in deze tijd waar de crisissen elkaar lijken op te volgen, ook rond het klimaatvraagstuk. De grote winst van dit boek is wat mij betreft de herwaardering van de mens. Een dikke aanbeveling om dit boek te lezen voor ieder die alsmaar somberder wordt over de toekomst en de rol die wij als mens daarbij hebben. Misschien is hoewel de dagelijkse nieuwsstroom ons anders doet geloven, optimisme meer op haar plaats.