Gaat armoede van generatie op generatie over ?

Oma’s die katten eten is een familieverhaal, waarin het thema armoede centraal staat. Het boek schetst het bewogen leven van Carolus Spitsbaard, die opgroeit in armoede, geweld en verslaving. Met grote openheid vertelt hij over verlies, fouten en overleven in een harde omgeving. De schrijver schuwt pijnlijke details niet maar hij laat ook de hoopvolle kanten van een armoedig bestaan zien.
Zijn schrijf stijl is direct, beeldend en persoonlijk, waardoor je als lezer dicht bij het verhaal komt. Ernst en humor wisselen elkaar af, wat het boek intens maar ook menselijk maakt. Door de korte hoofdstukken en sprongen in de tijd blijft het verhaal levendig. Het verhaal gaat helemaal terug naar zijn overgroot ouders.
Uiteindelijk gaat het boek over veerkracht: hoe iemand ondanks een moeilijke start toch betekenis en kracht vindt. Het is tegelijk een kritische blik op de samenleving en een ode aan doorzettingsvermogen, hoop en menselijkheid.

1 van de teksten die mij erg ontroerde was dat Karel geen schone onderbroek meer heeft maar niet weet hoe de wasmachine werkt, hij kijkt het
Vervolgens een paar x af bij zijn zus Edith waarna hij voortaan altijd de was doet.