Mooi traag proza

Eric is eigenlijk nogal handelingsverlegen met zijn autistische zoon. Het lukt hem niet contact met hem te krijgen, ondanks zijn trouwe bezoeken aan de kliniek waar Isaac woont. Dan erft Eric een oude groene Eend van een oom en hij besluit Isaac mee te nemen voor een ritje.
Wat precies de bedoeling van de rit is, is niet duidelijk, dat maakt het boek ook spannend. Is het een onschuldige manier van een vader om contact te krijgen met zijn zoon, of beticht zijn ex-vrouw hem terecht van ontvoering van zijn zoon? Zijn ex-vrouw maakt zich grote zorgen en weet een genderme zover te krijgen dat hij een soort klopjacht op gang brengt.
In het boek volgen we zowel Eric met zijn, zoon, als de genderme die min of meer in opdracht van de ex-vrouw opereert maar gaandeweg ook zelf in het noodlot gaat geloven.
De ontknoping is onverwachts en zeker aandoenlijk te noemen.

De groene eens is geen dik boek, maar ook zeker geen boek dat je even snel wegleest. Het is prachtig traag proza, mooie dialogen, afgewisseld met beschouwingen van de overleden oom en zijn kat (die in de Eend meereizen op de achterbank).
Ik vond het geen vlot vakantieboekje, maar een boek dat door het taalgebruik noopt tot aandachtig lezen, en een boek dat je ook aanzet tot nadenken. In hoeverre vorm je een eigen menig of laat je je opzwepen door je omgeving?