Wat een teleurstelling

Ik heb nog nooit minder dan 3 sterren aan een boek gegeven omdat ik slechte boeken niet uitlees en deze dan niet fair kan beoordelen. Het jaar van de sprinkhaan is hierop dus een uitzondering, omdat ik ‘Ik pelgrim’. Zo’n geweldig boek vond ben ik blijven lezen in de hoop op beterschap, tevergeefs. Hayes lijkt in dit boek niet te weten wat voor boek hij nu wil schrijven, 1 of 2 spionage verhalen, een scifi verhaal of een horror verhaal. Hij schrijft ze dan maar alle vier en mixt ze op een of anderen manier ongeloofwaardig door elkaar. Het hoofdpersonage is een soort James Bond meets Jason Bourne die op de meest onwaarschijnlijke wijze alles lijkt te kunnen oplossen terwijl de rest van de wereld figuranten zijn die oftewel sterven of in adoratie staan te juichen of te applaudisseren, tenen krullende waste of time.