We staan allemaal op drijfzand - en dat is troostend

Als ik me erg verheug op een nieuw boek, begin ik altijd met enige spanning aan de eerste pagina. Zou Elizabeth Strout, die mij ontroerde en amuseerde met haar romans over Olive Kitteridge en Lucy Barton, mij weer weten te boeien? Ja, dat is haar gelukt! ‘Vertel me alles’ is als bijpraten met oude vrienden. De broers Bob en Jim Burgess, de steeds milder wordende Olive, observator Lucy, de (ex)echtgenoten Pam, Margaret en William... ze ploeteren nog steeds om hun leven vorm te geven op het platteland van Maine. Strout verweeft de verwikkelingen van haar personages met een schokkende moordzaak die advocaat Bob onderhanden heeft. Toch is ‘Vertel me alles’ beslist geen thriller of detective. Het gaat om de ‘onopgetekende levens’, de levensverhalen over liefde en eenzaamheid die Lucy en Olive elkaar vertellen. Je leeft mee met de ‘zondeneters’: de mensen die de schuld van anderen proberen in te lossen. En je geniet mee van de “kleine momenten van verbondenheid die we in deze wereld ervaren als we geluk hebben”, zoals Lucy ze noemt. In al hun onmacht doen haar personages hun best om de ander te bereiken en begrijpen. Is er iemand die niet begrepen wil worden? De unieke, laconieke en soms theatrale vertelstem van Elizabeth Strout versterkt de sfeer van empathie. In Strouts universum heeft niemand vaste grond onder de voeten en dat is wonderlijk troostend. Dank aan Atlas Contact voor het recensie-exemplaar.