Uitgemolken

Het boek is een vervolg op ‘Ring’. Hoewel ‘Ring’ en ‘Spiraal’ op mekaar aansluiten kun je beide boeken als complete verhalen beschouwen en ook los van mekaar lezen.

‘Spiraal’ begint met de autopsie op een van de protagonisten uit ‘Ring’. Patholoog-anatoom Mitsuo Ando krijgt een oud-medestudent op zijn snijtafel en raakt op slag verliefd op diens secretaresse. Ando is reeds een poosje door zijn vrouw verlaten, nadat hun zoontje verdronk bij een vakantie-uitstap. De knappe Mai Takano probeert alsnog het boek dat haar mentor schreef te vervolledigen voor publicatie. Dan duikt de beruchte videocassette uit ‘Ring’ weer op. Ando ontdekt – met hulp van de overledene (!) – een uitgestorven gewaand virus en na het nodige rondvragen blijken de overledenen allemaal (dus die uit ‘Ring’) met dit virus geïnfecteerd te zijn.
Ando roept de hulp in van zijn collega Assistent-onderzoeker Pathologie Miyashita. Samen doen ze een griezelige vaststelling en dan komt alles in een stroomversnelling

Verdict:
‘Spiraal’ begint waar ‘Ring’ eindigde. Beide hoofdrolspelers uit het eerste boek spelen ditmaal een bijrolletje. ‘Spiraal’ gaat veel verder qua spiritisme en het bovennatuurlijke dan ‘Ring’. Soms zijn de dingen echt wel vergezocht. Een zwak punt is de rode draad die ongeveer de helft van het boek doorloopt: de ontcijferen van 'de code'.
Nog een minpunt is de samenvatting van ‘Ring’, die in het lang en breed wordt uiteengezet, ten behoeve van de lezer die deel één toevallig niet gelezen zou hebben.
‘Spiraal’ is bijlange zo spannend niet als ‘Ring’, het is er eerder een gerecycleerde versie van, voorzien van nieuwe namen en een vrij zwak plot. De oplossing van menig raadsel zal door de schrandere lezer reeds lang gevonden zijn eer de hoofdrolspelers tot dezelfde conclusie komen en dat is jammer. Zéér jammer. Het slot van het boek vind ik ronduit flauw.
Kôji Suzuki probeert bovendien in ‘Spiraal’ op Hitchcockiaanse wijze een cameo te versieren en krijgt van mij net daarom een ‘onvoldoende’.

Mijn waardecijfer: 4,5 / 10