Wat een bijzondere herontdekking!

Deze roman in dagboekvorm opent op 26 november 1950. Valeria gaat op een zonnige herfstzondag sigaretten halen voor haar man, om ze op zijn nachtkastje te leggen voor als hij wakker wordt. In een opwelling koopt ze ook een schriftje. Pas na twee weken heeft ze voor het eerst de kans om er ongestoord in te schrijven, en ze vertelt hoe lastig het is om het schriftje voor zichzelf te houden, ze moet het steeds ergens anders verstoppen omdat anders haar gezinsleden het zullen inpikken, en ze beseft dat ze nergens een plekje voor zichzelf heeft. Zo begint ze steeds meer na te denken over zichzelf, en over haar twee studerende kinderen, haar man, haar ouders, haar werk, haar baas. Er ontvouwt zich een verhaal dat opvallend genoeg geenszins gedateerd maar juist van alle tijden is. Haar gedachtengang is helder en zó herkenbaar. Zelden is de burgerlijke mythe man-vrouw-kind zo sterk en oprecht gefileerd. Het getuigt van groot schrijverschap dat de dagboekvorm blijft werken tot het einde, wanneer je, op het puntje van je stoel, het verboden schrift dichtklapt en je je afvraagt hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat dit boek er al die tijd - zeventig jaar lang!- was…