Een repertoire aan emoties

Een citaat uit het boek is: "Vreemd toch, dat de zee hen leven schenkt, het is het bloed dat door hun aller aderen stroomt, maar dat ze zich tegelijkertijd moeten beschermen tegen haar dreigingen, haar onvoorspelbare gevaren." Dit vat het boek prachtig samen. Het hoofdpersonage, lerares Dorothy, lijkt van buiten een vrome, ondoorgrondelijke jonge vrouw, maar gedurende het verhaal worden haar emoties, haar gedachtenspinsels en haar onzekerheid, gevoed door haar jeugd en opvoeding, steeds duidelijker. De emoties van de personages worden helder omschreven, hetgeen je meeneemt in hun belevenissen en ervaringen. Daar waar een verdriet mensen vaak samenbrengt, is dat in deze hechte gemeenschap niet het geval: Dorothy lijkt te verharden in een gemeenschap waar zij toch al het buitenbeentje was, en neemt haar verantwoordelijkheden als het ware nog serieuzer dan voorheen. Totdat de zee een geschenk aflevert, gevonden door Joseph, een lokale visser. Het verleden klopt weer aan eenieders deur en laat het verdringen van de emoties die erbij hoorden, niet langer toe. Elk wordt gedwongen terug te kijken naar die tijd, een 20 jaar geleden, waar een dermate ingrijpende gebeurtenis het leven van de dorpsgenoten op hun kop zette. Gaandeweg neemt de schrijfster je mee in de rol van Dorothy, Joseph en de andere inwoners van het dorp, en beschrijft ze in heldere, doch prachtige omschrijvingen het verhaal vanuit de diverse oogpunten van Joseph, Agnes, Mw. Brown, de dominee en natuurlijk Dorothy.