Je blijft doorlezen

Wat een leuk boek! Bij sommige verhaaltjes viel ik bijna van mijn stoel (“Heeft hij dat meegemaakt? Nooit van hem verwacht!”). Ik kende de schrijver namelijk al een tijdje. Hij was mijn broer. Edwin Grootjen is helaas begin dit jaar overleden, maar het boek, zijn levenswerk, was gelukkig net op tijd klaar, gedrukt en al. Het bevat korte verhalen van zijn vroege jeugd tot vlak voor zijn overlijden, willekeurig door elkaar zoals ze bij hem naar boven kwamen. Rauw en eerlijk. Heel eerlijk zelfs, en intiem. Dat zorgt niet voor plaatsvervangende schaamte, maar juist begrip en herkenning. En soms een glimlach.
Alle verhalen zijn echt gebeurd, hoewel er een paar zijn die dusdanig “verdraaid” zijn, dat ze als fantasie tevoorschijn lijken te komen. De meeste spelen zich af in en rond Arnhem, waar hij het grootste deel van zijn leven gewoond heeft, en een aantal in Kampen, waar hij is opgegroeid. Zo wordt eindelijk een meer dan 50 jaar oud Kampers mysterie opgelost (in De meteoriet). Ook zijn beleving van de wereld als psychiatrisch patiënt en worstelend kunstenaar komen aan bod. Alle namen zijn gefingeerd.
Als broer zou ik het boek niet durven aanbevelen (bevooroordeeld?) als ik niet ook van willekeurig andere personen (nou ja willekeurig: familie/vrienden/vriendinnen, buurvrouwen enz.) louter positieve reacties had gehoord: “Leuke verhaaltjes. Zo leuk dat je het boek eigenlijk niet weg kunt leggen, je wilt maar doorlezen”.