Goed plot, zwakke uitwerking

Als er in Londen voor de vierde keer in korte tijd een vrouw opduikt die is ontvoerd, mishandeld en gruwelijk verminkt, wordt profiler (en ex FBI agent) Jefferson Winter ingeschakeld. Het is zijn taak om een profielschets van de dader te maken voordat er een volgend slachtoffer valt. Al snel wordt er een vijfde vrouw vermist. Kan zij gered worden voordat de verminkingen beginnen? Een race tegen de klok begint.

Schrijver James Carol laat ons kennismaken met Jefferson Winter terwijl deze aanwezig is bij de executie van zijn vader, een man die 15 vrouwen op sadistische wijze heeft vermoord. Vlak voor hij sterft fluistert zijn vader hem toe: "Wij zijn hetzelfde". Als lezer zit je gelijk op het puntje van je stoel: wat bedoelt hij hiermee en waarom brengt het Winter zo van streek?

Een geheimzinnig en veelbelovend begin. Maar wie verwacht dat er een spannende zoektocht volgt naar de betekenis van deze woorden, komt van een koude kermis thuis. Sporadisch kom je hier nog wel iets over te weten maar veel is het niet. Het eerste hoofdstuk schept verwachtingen die helaas niet worden waargemaakt en voelt daardoor zelfs overbodig aan. Jammer, want het is eigenlijk het enige hoofdstuk dat je als lezer echt bij de strot grijpt.

Het boek splitst zich vervolgens in 2 verhaallijnen. Enerzijds die van de speurtocht van Winter naar de identiteit van de ontvoerder en anderzijds die van de ontvoering en gevangschap van Rachel Morris, het 5e slachtoffer. In korte overzichtelijke hoofdstukken wordt tussen de verhaallijnen gewisseld, waarbij het perspectief meewisselt van eerste persoon (Winter) naar derde persoon (Morris). James Carol neemt de lezer aan de hand mee door de gebeurtenissen en presenteert het verhaal in hapklare stukken. Helaas vergeet hij hierbij ook maar iets aan de fantasie van de lezer over te laten.

Het gevoel dat achterblijft na het lezen van dit boek is niet positief. James Carol laat simpelweg teveel kansen liggen om er een spannend en aantrekkelijk verhaal van te maken. Of het nu gaat om de karakters of om de verhaallijnen, het blijft allemaal te oppervlakkig. Te vaak worden verhaallijnen niet voldoende of te ongeloofwaardig uitgewerkt. Zelfs de ontknoping, waarin dan eindelijk een beetje spanning voelbaar wordt, wordt er in sneltreinvaart doorheen gejaagd. Jammer, want de plot is echt wel goed en had een betere uitwerking verdiend.

De poppenspeler is deel 1 van een serie rondom Jefferson Winter. De overige delen laat ik aan me voorbijgaan. De belangrijkste reden daarvoor is niet alleen de matige uitwerking maar komt zeker ook doordat James Carol zijn hoofdpersoon continu met een flintertje informatie de meest vergezochte (maar juiste) conclusies laat trekken. Dit is af en toe echt té ongeloofwaardig, en begint op een gegeven moment te irriteren. Winter degradeert zijn hoofdpersoon hiermee tot een karikatuur die beter snel vergeten kan worden.