Een ode

In "De onmisbaren" vraagt Ron Meyer op geheel eigen wijze aandacht voor een aantal groepen in de Nederlandse samenleving. Als kind van de wijk Zeswegen in Heerlen heeft Meyer gezien, gehoord, gevoeld en doorvoeld wat het betekent als je ouders iedere maand opnieuw alles op alles moeten zetten om de rekeningen te betalen, de huur, de elektriciteit, de boodschappen. Het is dan ook een beeld van alle tijden: mensen in onze samenleving die hard werken, onmisbaar zijn, maar niet gewaardeerd worden. De beelden van applaudisserende Nederlanders voor de medewerkers in de zorg ten tijde van de eerste coronagolf staan ons nog allemaal op het netvlies, maar een structurele salarisverhoging voor het zorgpersoneel is nog steeds geen feit. Sterker nog: toen daar in de Tweede Kamer een stemming over moest plaatsvinden, verlieten veel politici de zaal om dit proces te frustreren.
Ron Meyer koppelt het verleden aan het heden en doet dat met een zeer persoonlijk verhaal. Hij richt zich in zijn boek tot zijn moeder en zijn vader, die beiden hun hele werkzame leven deel uit maakten van de groep van 'onmisbaren', als schoonmaakster, thuishulp, koelmonteur.
Wie zelf in Zuid-Limburg is opgegroeid zal de achtergrond begrijpen, herkennen en erkennen. Wie zelf (groot-)ouders heeft die werkzaam waren in de kolenmijnen, ouders heeft die niet konden studeren, omdat daar thuis geen geld voor was, begrijpt waar Ron Meyer een punt van maakt en waar hij (terecht) aandacht voor vraagt.
Uiteraard kennen we Meyer ( Heerlen, 1981)als politicus voor de Socialistische Partij en als vakbondsman. Zijn generatie kreeg wél de mogelijkheid om te studeren en ook Meyer greep die kans. Hij blijft echter ook vanuit deze positie voortdurend om aandacht vragen voor zijn sociale klasse, de klasse van onzichtbaren die onmisbaar blijken.
Hij liet zich onder andere inspireren door "I, Daniël Blake" van Ken Loach. Een film over een man die het beste van zijn leven wil maken, maar in tijden van nood ontdekt dat de overheid niet aan zijn kant staat. Een thema dat niet alleen universeel, maar ook nog steeds actueel is; misschien zelfs wel actueler dan ooit.
Lezers die "Het geluk van Limburg" van Marcia Luyten hebben gelezen, zullen deels de geschetste situaties uit de Limburgse samenleving herkennen. Ron Meyer koos voor een andere invalshoek om een bijna vergeten en genegeerde groep mensen opnieuw voor het voetlicht te brengen en hij is daar uitstekend in geslaagd.