Boeit tot het einde

Deze roman gaat over de band tussen twee zussen die zijn opgegroeid in een dorp in Italië.
De oudste zus krijgt een telefoontje dat er iets ergs is gebeurd. Zij reist vanuit Grenoble terug naar Italië met de trein. Terwijl ze in de trein zit, flitsen zoals de landschappen aan haar raam, allerlei herinneringen door haar hoofd.
Beetje bij beetje kom je meer te weten over de beide zussen. De zussen zijn heel verschillend van elkaar. De oudste zus is getrouwd met een tandarts en is bedachtzamer en intellectueler dan haar jongere zus Adriana. Adriana heeft een relatie met een visser en is ‘dorpser’ en vuriger dan haar zus Ze leeft in het moment.
Door allerlei omstandigheden in hun zo verschillende levens trekken de zussen steeds weer naar elkaar toe en stoten elkaar dan weer af, als de eb en vloed van de zee.
‘Mijn zusje en de zee’ speelt zich af in een wat ouderwets aandoend Italië en doet een beetje denken aan de boeken van Elena Ferrante.
Het boek bestaat uit losse fragmenten waardoor de lezer wordt gedwongen de aandacht er bij te houden. Langzamerhand komt er steeds meer samenhang in het verhaal. Aan het einde begrijp je pas echt wat er is gebeurd en wat er zich op dit moment, afspeelt. Dit maakt dat je geboeid blijft lezen.
Ik vond het zeer de moeite waard.