Wat een drama

Na het fantastische 'Achter de Hoge Bergen' begon ik aan 'Omdat ik altijd al de jouwe was' met een gezonde dosis verwachting. Helaas sloeg dit snel om in een groeiend gevoel van teleurstelling.

Een van mijn grootste ergernissen in het boek is een duidelijk gebrek aan onderzoek. Het personage dat wordt gepresenteerd als veganist wordt verrassend genoeg beschreven terwijl hij een leren bank bezit en onder een donsdeken slaapt. En dan is er nog de raadselachtige overtuiging dat een veganist zijn proteïne alleen uit shakes moet halen. Heeft Emma Anna ooit gehoord van de rijkdom aan plantaardige eiwitten die beschikbaar zijn in peulvruchten, noten, zaden en andere voedingsmiddelen? Dit soort inconsistenties leiden de lezer alleen maar af van het verhaal en ondermijnen de geloofwaardigheid van het personage.

Het taalgebruik in het boek is een ander struikelblok. De schrijfster lijkt een voorliefde te hebben voor Engelse woorden en uitdrukkingen, die ze te pas en te onpas in de tekst strooit. Woorden als 'straightforward', 'goofy' en 'messy bun' worden nonchalant rondgestrooid, waardoor het boek meer aanvoelt als een verwarrende mix van Engels en Nederlands dan een coherent verhaal.

Het plot, of beter gezegd, het gebrek daaraan, is de kers op de taart van teleurstelling. De crisis waar het verhaal uiteindelijk naartoe werkt, voelt geforceerd en overdreven. Er wordt van een mug een olifant gemaakt, wat het hele verhaal een gevoel van onwerkelijkheid geeft.

'Omdat ik altijd al de jouwe was' is een boek dat lijdt onder een gebrek aan diepgang, een flinterdun plot en een verwarrend taalgebruik. Het is alsof de schrijfster een prachtig schilderij heeft proberen te maken met alleen een fijn penseel, maar de kleuren zijn vervaagd en de lijnen lopen door elkaar. Het resultaat is een onduidelijk, teleurstellend beeld dat ver verwijderd is van het boek wat ik eerder van Emma Anna las. Onwijs jammer!