Zwart en zeurderig

Ik was aangetrokken door het originele idee van het boek. De hoofdpersoon besluit om over exact 1 jaar een einde aan zijn leven te maken. Het begin is leuk en soms grappig, maar na verloop van tijd wordt de hoofdpersoon wat irritant. Hij heeft zijn echtscheiding nooit kunnen verwerken en heeft op iedereen uit zijn leven kritiek. Zijn vader, zoon, ex, vriend en vrouw uit zijn verleden die opeens weer in zij leven komt. Alleen zijn hond is boven alles verheven en zijn pop omdat die geen eigen wensen hebben en altijd naar hem luisteren.
In zijn dagboek beschrijft hij vele dingen uit zijn verleden en wat hij dagelijks meemaakt tot op de laatste dag. Wat ik mis is wat er in de man omgaat met name als de dag van zelfmoord dichterbij komt.
Er is geen twijfel maar ook geen motief om tot de zelfmoord over te gaan. Hij blijft maar doorzeuren over de mensen uit zijn leven. Het boek leest wel makkelijk maar op een gegeven moment begon ik me af te vragen wat dit boek nu eigenlijk mij wilt vertellen. Jammer. Ik had me veel meer van dit boek voorgesteld.