Niet morgen, maar nu

Ik lees dit boek in 2024, het is van 1976. Het boek bevat absoluut wijsheid. Maar ik ben benieuwd hoe de schrijver tegen de huidige tijd zou aankijken. Overigens benoemt hij wel dat oorlog, geweld en natuurrampen van alle tijden zijn. Het bevat waardevolle manieren om om te gaan met de moeilijkheden die het leven soms biedt. Soms begeeft hij zich op glad ijs. Want als je niet goed leest beland je al snel in een boodschap van ‘gevoelens zijn gedachten en gedachten kun je controleren, m.a.w. stel je niet aan als je je slecht voelt of denk gewoon positief. Gevoelens zijn er niet voor niets. Onderdrukken of verdoven kan leiden ze tot wat Dyer noemt ‘immobiliteit’.
De schrijver en de cultuur waaruit hij schrijft zijn duidelijk Amerikaans. Er zit ook een flinke toon van maakbaarheid, ‘je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen problemen’, in het boek. Hoe zou een nog levende Wayne Dyer kijken naar doorgeslagen individualisering, (on)gelijkheid en verbinding.
Het boek is zeker aan te raden als je vast zit in patronen en gewoontes, het nodigt uit om anders naar dingen te kijken en met jezelf om te gaan. Verder gaat het ook over zelfliefde en de nadelen van de Amerikaanse/westerse cultuur. Ik heb er vooral plezier aan beleefd om te onderzoeken wanneer mijn ‘kort door de bocht alarm’ afging. Waarom vind ik het te eenvoudig, wat de schrijver hier zegt? Kortom, heb je graag een eenvoudige schop onder je kont, lees dit boek. Hou je niet van een eenvoudige schop onder je kont en vind je het leuk om dit te onderzoeken, lees ook dit boek!