Een prachtig geschreven boek over levensbepalende onderwerpen.

Dit boek trok gelijk mijn aandacht toen ik het zag liggen in de boekhandel. Waarom? Door de twee thema's die zo prachtig en zo eerlijk in het verhaal worden verteld door auteur David Samwel. Te vondeling worden gelegd, de vragen die dat een leven lang oproept én het in beslag genomen worden door een eetstoornis. De zoektocht naar identiteit. Wie ben ik? Wie liet mij achter? En (niet onbelangrijk): Waarom? En is er een causaal verband tussen adoptie en een obsessief compulsieve stoornis/eetstoornis? Dit tezamen i.c.m. zijn schrijfstijl heeft mij werkelijk diep geraakt. Als je wordt achtergelaten en je weet niet waarom en door wie: wat betekent dit voor een mens, voor je (cognitieve) ontwikkeling en voor je gevoel van zingeving? Ik kon het boek eigenlijk niet meer wegleggen.

De stijl en opbouw van het boek maakt dat het prettig doorleest. Deels vertelt Samwel het verhaal als een geschiedenis en deels vertelt hij het in de vorm van een recent geschreven dagboek (2018-2020). Samwel schuwt niet om alle facetten van zijn anorexia nervosa (iets verder in het boek) te vertellen. Wars van sentiment, maar eerlijk, kwetsbaar en soms pijnlijk verdrietig om te lezen. Hoe gewiekst en berekend een anorexia-patient de buitenwereld, familie en geliefden op het verkeerde been weet te brengen en zich op destructieve wijze op het randje van de afgrond laat balanceren. Het stemt gerust en tot hoop dat de hoofdpersoon veel mensen om zich heen heeft die van hem houden en in staat zijn hun liefde aan hem te laten zien. Zijn partner lijkt steevast een rots in de branding die weloverwogen de juiste dingen zegt en keuzes maakt. Tegen het einde van het boek lees je terug hoe lief, capabel, slim en fijn Davids ouders zijn en één uitspraak van zijn moeder maakte dat ik heel even (en het was maar 1 keer) moest vechten tegen mijn tranen. David Samwel beheerst de kunst van het schrijven en weet op illustere wijze situaties, plaatsen en beeldspraak over te brengen.