Zeer enerverend boek

Waartoe een aangenaam gesprek op Elfia Arcen al niet kan leiden. Laat ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik jarenlang geen boeken heb gelezen. Geen rust in mijn hoofd en mijn vrije tijd vulde ik met mijn eigen schrijfwerk. En toen kregen we een pandemie en de wereld ging op slot. Gelijk de Decamerone, waarin een aantal mensen op de vlucht voor de pest in Florence elkaar verhalen vertelden om de tijd door de komen, kreeg ik noodgedwongen gelegenheid te lezen. Ik moest wennen aan twee dingen: het kleine lettertype en de vertelstijl. Later snapte ik de gedachte erachter: dat wat in het verleden gebeurde in verleden tijd en wat in het heden gebeurde in tegenwoordige tijd. Je bent er als lezer als het ware bij. Wat ik knap van Marguerita vind is hoe ze kleine, alledaagse activiteiten tot in detail weet te beschrijven, waardoor de grote gebeurtenissen een realistischer kader krijgen. Dit doet de geloofwaardigheid van de gebeurtenissen in de andere, dode wereld en dood in de dood enorm toenemen. Naarmate het verhaal zich ontwikkelt kreeg het verhaal meer grip op mij. Wat een immorele schurk. Hoewel de instigatoren en de geesten er niet voor onderdoen. Daar sta je dan, in je uppie tegenover die formidabele vijand. De laatste honderd pagina’s vlogen voorbij. Ergens hoopte ik op een happy end waarmee het verhaal afgerond zou zijn. Nee, het gaat verder. Wat erg! ;)

Ik heb in september het derde deel uit deze reeks gekocht.