Inkijk in een verscheurde persoonlijkheid

De dagboeken bieden weer een heel andere kijk op de complexiteit van Sylvia Plath dan bv Letters naar Huis en De Rode Komeet. Vaak ondoorgrondelijk, maar geschreven vanuit een heel sterk lijden. De bipolirateit, de inertie, de twijfel. Plannen maken, mijn roman, Duits leren, het komt er allemaal niet (of pas na lang uitstellen) van. Zeer complexe, maar interessante vrouw. Ongelofelijk groot sociaal netwerk én toch op zichzelf. Kunstenaar én conventioneel. Twijfel én innerlijke zekerheid. Fixatie op banale (mannelijke) perfectie en tegelijkertijd koketterend met intellect en esthetiek. Kortom: verscheurd qua voorkeuren, zelfbeeld en keuzes. Ik ben alleen maar meer nieuwsgierig geworden.