Nee, niet alleen, zeker niet alleen, een kankerboek

Als je een dodelijke ziekte hebt en de voornaam van je vader per abuis jouw achternaam werd en deze ShaDOOD luidt, en als je dan ook nog eens gezegend bent met een taalgevoel van jewelste, dan is het vragen om een literair pareltje.
Waheeda Shadood deed niet meer aan taboes, aan "wat zullen de buren/tantes/neven/collega's er wel niet van denken", toen zij ongeneeslijk ziek verklaard werd. Integendeel. Het was een mooie aanleiding om zonder reserves op te schrijven hoe het geweest moet zijn om je baarmoeder operatief verwijderd te hebben, om op kleuterleeftijd je moeder te zien vertrekken, om een paar jaar later door ook je vader in de steek gelaten te worden, om volwassen, o zo vrome kerels met hun smerige tengels aan je adolescente intieme delen te laten zitten, om het ene voor het andere continent te verruilen en zo de ene voor de andere desillusie in te ruilen. Is dit daarmee een boek waarvan je denkt: nou nou, kan het iets minder met al die ellende? Waheeda Shadood moest kennelijk eerst heel erg ziek worden voordat ze haar schrijftalent aan de wereld durfde te tonen.
Leven in Termijnen is niet alleen een boek over een vreselijke ziekte, over lijden, over dood gaan, het is vooral een mooi en soms -echt! heus! -vrolijk, humoristisch boek dat je in één adem uitleest. Een boek over helen en vergeven in tijden van nooit meer genezen. Ik ga binnenkort een zonvakantie houden. Ik denk dat ik Leven in Termijnen gewoon nog een keer ga lezen. Al was het maar om de meegevoelde pijn te zalven met de prachtige literaire vondsten.