Taai

Connemara lijkt meer op een aantal losse verhalen met dezelfde personen dan op een boek. Er zit weinig lijn in, geen rode draad die de lezer meeneemt door het verhaal. Daardoor wordt het langdradig. Waar gaat dit verhaal heen, wat wil de schrijver ons nu eigenlijk vertellen? Dat dit boek het grote verschil tussen noord Frankrijk en Parijs zou laten zien, zie ik er niet echt in terug. Het zou zich overal kunnen afspelen. En ik ben ook al geen liefhebber van ijshockey.