Zien is horen

Manon schrijft op een vlotte en vaak op luchtige toon , beeldend en oprecht. Ze beschrijft wat ze allemaal meemaakt als ze nog onwetend is dat ze slecht hoort.
Het gaat gepaard met diepte punten, blunders maar ook mooie momenten met haar hond, man en dochter. De periode nadat ze weet dat ze slechthorend is, beschrijf ze ook in haar boek.
De schaamte om slechthorend te zijn is voor mij herkenbaar blijkbaar moeten bijna alle slechthorenden doorheen, dat is eigenlijk zonde en je verspilt veel energie mee.
Dit boek is mooie stap in richting van acceptatie en begrip voor slechthorenden en doven.