Een boek dat mij niet heeft achtergelaten zoals het mij vond💔

De twee prinsen heeft me op een manier geraakt die ik niet had zien aankomen. Ik begon aan dit boek met de gedachte dat het ‘vast mooi zou zijn’, maar Splinter Chabot deed veel meer dan dat. Hij schreef zich rechtstreeks mijn innerlijk in. Zijn zinnen hebben een zachtheid die tegelijkertijd scherp is; een warmte die niet toegeeft aan sentimentaliteit; een eerlijkheid die voelt alsof iemand eindelijk de juiste woorden heeft gevonden voor gevoelens die ik al heel lang bij me draag.
Splinter schrijft met een soort tederheid die je niet kunt faken. Je voelt in alles dat dit boek is geboren uit menselijkheid, uit kwetsbaarheid, uit de behoefte om iets puurs te delen. En dat maakt dat ik soms moest pauzeren — niet omdat het zwaar werd, maar omdat het intens mooi werd. Omdat ik even moest bijkomen van hoe precies hij dingen aanraakt die ik nooit hardop zou zeggen, maar wel herken.
Het is zeldzaam dat een boek licht en diepte zo elegant weet te verweven. Dat het je laat glimlachen om één zin, en je in de volgende zin stil laat worden. Dat het zacht onder je huid kruipt zonder pijn te doen — maar juist door je ruimte te geven om te voelen.
Wat me het meest ontroerde, is dat Splinter de wereld niet beschrijft zoals hij is, maar zoals hij gevoeld wordt. Dat maakt dit boek niet alleen een verhaal, maar een ervaring. Eentje die blijft nagloeien.
Ik dacht dat alleen Een klein leven mij op dit niveau kon raken.
Maar De twee prinsen deed het —
op zijn eigen wijze,
zachter, warmer,
en misschien wel net zo diep.
★★★★★ – een boek dat mij niet heeft achtergelaten zoals het mij vond.