Een ode aan verlies

Ik moest er even op wachten. Te lang eigenlijk. En met elk uitgesteld moment groeide de verwachting. Maar nu ik Wat verf verbergt eindelijk heb gelezen, kan ik zeggen: het was het waard.

Waar veel romans proberen te raken via plot, kiest Gijs Schermer voor de onderstroom. Dit is een boek dat niet dwingt, maar verleidt. Dat zich niet schreeuwend aandient, maar langzaam onder je huid kruipt. De thematiek – verlies, rouw, autonomie, en de dunne lijn tussen troost en beklemming – wordt subtiel verweven met het hoofdthema: wat verf bedekt, onthult ook. Elke penseelstreek als een herinnering, elke laag als een keuze.

Maar de ware ster van dit boek is niet de verf, noch het verhaal zelf, maar Lethe.

Lethe is mysterieus, onvoorspelbaar, verleidelijk – en vooral: levensecht. Ze komt niet over als een constructie, maar als een vrouw van vlees en bloed. Eigenzinnig, speels, met een scherp inzicht dat soms bijna te wijs voelt voor haar leeftijd, en toch vol geloofwaardige breekbaarheid. Ze trekt niet alleen hoofdpersoon Freya uit haar cocon, maar ook de lezer uit zijn veilige leespositie. Wanneer Lethe in beeld is, ademt het boek meer. De dialogen met haar sprankelen, confronteren en troosten. Je gelooft haar. Je wil haar ontmoeten. Je begrijpt waarom Freya aan haar wil ruiken, haar volgen, haar begrijpen – en waarom dat nooit helemaal lukt.

Tegenover Lethe staat Sven: de belichaming van veiligheid die omslaat in verstikking. Ook hij is genuanceerd neergezet – geen karikatuur van een 'foute man', maar een tragisch figuur die niet los kan laten wat hem ooit houvast gaf.

De stijl is beeldend, gevoelig en bij vlagen poëtisch. Schermer vertrouwt op de intelligentie van zijn lezer, en dat siert hem. Toch is het boek niet perfect. De spanningsopbouw is traag, sommige scènes hadden iets compacter gekund, en niet elk symbool hoeft drie keer uitgelegd te worden. Maar dit zijn kleine kanttekeningen bij een roman die literair durft te zijn zonder elitair te worden.

Oordeel: 8,5/10 – Een zintuiglijke, literaire roman waarin Lethe straalt als een moderne muzenfiguur: intrigerend, sexy, en verrassend echt. Voor wie houdt van taal, symboliek en de vraag wat er schuilt onder de oppervlakte.