Wereldspionnen - een verhaal zonder karakter.

Het idee van het verhaal is OK.

De schrijfstijl is totaal niet mijn ding. We hoppen van hoofd naar hoofd. Verwarrend soms.

Het boek is duidelijk gefocust op het plot, niet op de karakters, maar er wordt nauwelijks ruimte gelaten voor de lezer om zelf tot bepaalde conclusies te komen. Na elke actie scene, die er al niet veel zijn, worden we weer terug gestuurd naar een of andere saaiere ruimte om daar met wie dan ook een vraag en antwoord gesprek aan te gaan waarin totaal uit de lucht vallende feitjes en aanwijzingen op tafel worden gegooid. Zo van ‘Nou, dat weet je nu ook weer’.

Karakters. Als je al van karakters kunt spreken. De kinderen komen van over de hele wereld (Nepal, Rwanda, Brazilië, Australië (kun je culturen bedenken die nog verder van elkaar staan?), maar daar is niets maar dan ook helemaal niets van te merken. Het zijn karakterloze paspoppen.

Daarnaast zit er ook weinig humor in het boek. (Of in ieder geval geen humor waar ik van moet glimlachen, laat staan schaterlachen.)

Misschien vraag ik te veel van een boek in deze leeftijdscategorie?

Maar goed, heb ik me vermaakt? Mwa, als het voor een andere leeftijdsgroep was geschreven, waardoor ik het snel uit had, dan had ik Wereldspionnen al veel eerder weggelegd.