Tranentrekkend

Wat een mooi vervolg op wodka&ranja. Het verhaal is prima op zichzelf te lezen. Heel invoelend met de verschillende personen. Je voelt hoe Jasmijn worstelt met het krijgen van vertrouwen in andere mensen, hoe hun moeder worstelt met de drank en hoe de mensen eromheen ook hun eigen problemen hebben en daar mee worstelen. Je hoopt dat het goed komt tussen Jasmijn, Imke en hun moeder. En ondanks dat de woorden van Jasmijn echt vanuit haar komen, zijn het geen simpele zinnen en voel je de complexiteit waar ze mee worstelt. Aan de ene kant de hoop dat haar moeder snel komt en dat ze naar huis kunnen en wil ze loyaal blijven aan haar moeder. En op een gegeven moment voel je dat ze het eigenlijk heeft opgegeven. Het boek was eigenlijk te snel uit en ik hoop oprecht op een vervolg.