Zo herkenbaar

Marjolein is haar zoon verloren door een ongeluk. Ik mijn 24-jarige dochter aan leukemie. De oorzaak is anders maar haar emoties zijn bijna identiek aan de mijne. Ik ben heel verdrietig maar ook ‘blij’ dat ik het boek heb gelezen, ondanks de tranen die vloeiden. Ik ben pas 2 maanden onderweg in mijn rauwe rouw en denk dat het mij hetzelfde zal vergaan als Marjolein.
Verdriet = liefde en gaat nooit over.

Nikki liefje, ik hou van je.
Mama