Het waterige ogen boek

Deze pakkende roman gaat over het leven van acteur, Stefaan Degand (1978) die opgroeide in het West-Vlaamse Wevelgem en later verhuisde naar de grote stad Antwerpen, over hoe hij de liefde leerde kennen en hoe deze ook plots verdween, over zijn relatie met zijn dochter, Mila.

Ik beschrijf het werk als een autobiografie omdat we veel inkijk krijgen in het leven van de acteur Stefaan Degand die aan de slag was in Vlaamse series zoals ‘Eigen Kweek, Aspe, De ronde, de ridder, Witse’.
Het is een indrukwekkend proza van iemand die twijfelde of hij wel in staat was een boek te schrijven. Ik heb heel erg genoten van het boek. Ik las het uit in 1 week terwijl het wel 189 bladzijden telt. Af en toe kon ik niet anders dan het lezen onderbreken om in mijn zakdoek te snuiten. Dit kan ook niet anders want het gaat over verlieservaringen, waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt. Stefaan verloor in 2017 zijn vrouw en ongeboren kindje op een paar uur tijd. ‘Er is geen enkele slaagkans’ Zwart voor mijn ogen. Ik vroeg een tweede, derde, vierde opinie Ooit gezien in slechte Amerikaanse films De dokter zei dat de hele neurologenwereld meekeek op de scan Een slaagkans was er niet.
Ze konden Niets doen.’.

Volgende citaten deden me naar adem happen:
‘Ik leef nu
In het hier-en-nu
De toekomst is oninteressant, onvoorspelbaar en grillig’
‘Een rouwboek kan maar één titel hebben
Los het op’

Gelukkig bracht hij ook luchtigheid in het boek door zijn humor en door af en toe uit vollen bak te schelden en vloeken. ‘Fuck de dood Het is de slechtste uitvinding Ik voelde me te jong om op mijn ziel het woord weduwnaar gebrandmerkt te krijgen ‘
Het boek heeft een heel eigen stijl. Af en toe staan er woorden in het groot en in het vet, er zijn geen hoofdstukken en in heel het boek is geen punt te vinden, soms wel een uitroepteken! Wil Stefaan hiermee benadrukken dat het geklungel verder gaat, dat het leven van hem en dat van Mila verder evolueert en dat er dus geen punt gezet kan worden? Soms snakte ik naar een punt, een adempauze, een rustpauze. Misschien is het een metafoor omdat ook ons leven blijft doorgaan, we blijven doorgaan met de stroom van inademen en uitademen. Als we hier een punt zetten, zijn we er niet meer.

Daar waar ik met sommige fragmenten uit het boek echt luidop moest lachen, werd ik enkele zinnen later helemaal stil en kreeg ik kippenvel. Zo is het ook in mijn leven: de ene moment ben ik gelukkig en sta ik te lachen met vrienden en plotsklaps kan daar verandering in komen en kan ik niet ophouden met wenen.
Wat begon met ergernissen aan een chaotische schrijfstijl is geëindigd met waterige ogen.
Merci Stefaan en klungel maar lekker verder!