Meeslepend

We zijn verdwaald is een meeslepend boek, geschreven vanuit het perspectief van dochter Kim. Het is knap hoe Manon Duintjer de verwarrende wereld van Kim als jong kind en van Kim op reis in India weet te treffen door te tonen hoe Kim met de gebeurtenissen op reis omgaat en hoe ze, via flashbacks, aankijkt tegen en omgaat met de belangrijke mensen uit haar leven. Dat geeft stapje voor stapje en op een natuurlijke manier een steeds completer beeld over Kim.

Kim heeft vragen en zoekt naar antwoorden. Ze hoopt almaar die te vinden. Het boek is meeslepend geschreven: als lezer dacht ik mee, ik leefde mee en maakte me kwaad over gebeurtenissen. Het koste me moeite om het boek tussendoor weg te leggen. Ik wilde zelf ook de antwoorden weten. Die komen uiteindelijk op een andere manier dan ik had gedacht.

De hoofdpersonen Kim en haar vader Edward zijn duidelijk figuurlijk verdwaald. Samen verdwalen ze ook letterlijk. Dat laatste had van mij niet gehoeven en lijkt soms wat onwerkelijk of gekunsteld.
In het boek zijn passages waarvan onduidelijk is of ze echt, een droom of zelfs hallucinaties zijn. Dat wekt enerzijds wat verwarring, anderzijds is het misschien wel de bedoeling dat de lezer zich ook wat verward gaat voelen en een beetje in dezelfde stemming als de verdwaalde Kim terecht komt. Dat is de schrijfster bij mij goed gelukt.