De nakomer

Soms weet je al op voorhand bijna zeker dat je een boek geweldig gaat vinden. Dat gold voor mij voor De nakomer van Jean Hanff Korelitz. Hoewel ik nog niet eerder een boek las van deze auteur werd ik meteen gegrepen door de flaptekst. Ik houd van grote Amerikaanse romans. En als daar ook nog een vleugje dark academia aan is toegevoegd dan val ik helemaal katzwijm. Dit geldt ook zeker voor De nakomer.

Deze roman vertelt het verhaal van de rijke familie Oppenheimer uit New York City. Om even een beeld te schetsen: Salo en Johanna, de ouders van het gezin ontmoetten elkaar onder tragische omstandigheden. Later in hun leven zetten ze een drieling ter wereld. Als kinderen voelen de drie broers en zussen geen sterke familieband en kunnen ze niet wachten om hun eigen weg te gaan, ook al maakt dat hun vader steeds afstandelijker en hun moeder wanhopiger. Wanneer de drieling naar de universiteit vertrekt, besluit Johanna, geconfronteerd met het feit dat ze echt alleen is, om zwanger te worden van een vierde kind.

Na het lezen van de laatste bladzijden van De nakomer sloeg ik het boek met tegenzin dicht. Hoewel het een prachtig afgerond verhaal betreft - ik heb een bloedhekel aan open eindes - had ik graag nog wat langer in gezelschap van de Oppenheimers willen verblijven. Het verhaal raakte me en vanaf halverwege kon ik niet meer stoppen met lezen omdat ik wilde weten hoe het de laatste generatie zou vergaan. De goed uitgewerkte karakters van Jean Hanff Korelitz zijn daarnaast zo levensecht zijn dat ze los lijken te komen van het papier. Verder ben ik ook behoorlijk onder de indruk van de complexiteit van het verhaal. Alle verhaallijnen grijpen in elkaar als de tandwielen van een Zwitsers uurwerk zonder dat de auteur zichzelf verliest in overbodige alinea's die het verhaal niet voortstuwen richting de plot. Kortom, De nakomer was daadwerkelijk een boek naar mijn hart.