Kiemers ontvouwt zich zoals een bloem zich ontvouwt: blaadje voor blaadje.

Kiemers van Julia Scholtens - Dibbets ontvouwt zich zoals een bloem zich ontvouwt: blaadje voor blaadje. Want telkens als je denkt te weten welke kant het verhaal opgaat, neemt het op de volgende bladzijde weer een verrassende wending. Aanvankelijk denk je een dertien-in-een-dozijn-tienerromannetje in handen te hebben, maar de scherpe, staccato haast psychologische gesprekken die de hoofdpersoon, Lilly, met zichzelf voert, doen snel anders vermoeden. Tot een diepe analyse van Lilly’s psyche komt het trouwens niet, want dankzij een verrassende wending word je plotseling meegenomen in de wereld van goed en kwaad; verbeeld door Kiemers en Krimoren. Hier geeft Julia Scholtens-Dibbets haar verbeeldingskracht de vrije teugel. Tot de volgende wending? Nee, tot het eind van het boek, want wending na wending blijft Scholtens-Dibbets excelleren qua verbeeldingskracht. Door de vele wendingen houdt Julia de vaart in het verhaal en blijft Kiemers boeien tot de laatste zin. De debuutroman van Julia Scholtens - Dibbets maakt des te meer indruk als je bedenkt dat zij amper vijfentwintig jaar was toen ze het schreef. Ik ben er dan ook van overtuigd dat haar volgende roman verdere rijping van haar schrijfvaardigheid zal bewijzen. Als zij het aandurft om een tweede of zelfs een derde plotlijn door haar tweede roman te weven, en zij met behoud van de prettige vaart van het verhaal haar karakters helemaal zal uitdiepen, zal ik haar dan onvermijdelijk zelfs een vijfde ster moeten toekennen.