Ice Lake

John Farrow is een pseudoniem van Trevor Ferguson, een schrijver die in Montreal leeft. Hij heeft het schoolleven vroeg achter zich gelaten, zijn carrière bekijkt hij als een getuigenis en zijn theorie is dat het leven de beste leerkracht is. Tijdens zijn eerste jobs werkte hij in een bar uitgebaat door de maffia. Zo kwam hij in contact met georganiseerde misdaad. Er bestaat geen twijfel over dat nachten in de taxi doorbrengen in delen van de stad hem meer kennis bijbracht over de donkere kantjes van deze stad. Later hield hij zich bezig met het onderwijzen van ‘creatief schrijven’ aan de universiteit. In zijn taxiperiode bracht hij zijn eerste thrillerromans tot stand, ‘High Water Chants’, gevolgd door ‘Onix John’ en ‘The Kinkajou’.
John Farrows eerste roman was ‘City Of Ice’. Het boek gaat over de criminaliteit in Montreal en gebruikt dezelfde protagonist als in ‘Ice Lake’: hoofdinspecteur Smile Cinq-Mars. Een krantenartikel geschreven door Trevor Ferguson maakt duidelijk dat hij gecontroleerde criminaltiteit van fietsbendes grondig heeft onderzocht en ontdekt in Montreal. ‘Ice Lake’ is een getuigenis van zijn onderzoek.
Onder het ijs
Het verhaal laat de lezer direct kennismaken met hoofdinspecteur Cinq-Mars en zijn partner, inspecteur Bill Mathers, wachtend in een vishut op het ijs van het Lake of Two Mountains, ten noordwesten van Montreal. Een onbekende vrouw nam contact met Smile. Aangezien ze meent over belangrijke informatie te beschikken, wil ze hem daar ontmoeten. De afspraak gaat echter niet door, ze wordt verhinderd door een vrouw met een zevenjarig kind, die na aan akelige ontdekking, hysterisch gillend uit een ijshut komt gestormd. Al snel blijkt dat er in de hut een mannenlichaam onder het ijs verborgen ligt. Cinq-Mars beseft dat deze zaak niet onder zijn bevoegdheid valt en dat de Sûreté de Québec moet ingeschakeld worden. Hij was oorspronkelijk daar om te vissen, deze moord heeft zijn interesse gewekt. Hij heeft het voor elkaar gekregen inmenging te krijgen in deze zaak door kennis te maken met Painchaud, een onderzoeker van de Sûreté. Al heel snel wordt duidelijk dat twee farmaceutische bedrijven, Biologika en Hillier Largent, betrokken zijn in een samenzwering. Het lijk gevonden onder het ijs van de vishut, blijkt een werknemer, hoofd van beveiliging Andrew Stettler, van één van deze bedrijven te zijn. Tevens was hij proefkonijn van het andere bedrijf. Later in het verhaal blijkt het om een complot te gaan, waarvan de Indiaans-Amerikaanse Lucy Gabriel en Camille Choquette, de vrouw die het lijk vond, beide werknemers, deel uitmaken. Zij zorgden er mede voor dat Cinq-Mars naar het meer kwam en betrokken werd in het onderzoek.

De auteur houdt zich niet aan de chronologie van de gebeurtenis en doet dit om de spanning op te bouwen. De personages worden duidelijk voorgesteld in het boek, daarna keert hij telkens terug naar het ogenblik van de moord en zorgt hij er voor dat het duidelijk is op welke manier ze bij de moord betrokken zijn. Wanneer het me nauwkeurig duidelijk werd hoe de moord werd uitgevoerd moest ik wel even bekomen van alle emoties. De beschrijving was levensecht en huiveringwekkend. Het bleek een heel doordachte strategie te zijn, onvoorstelbaar hoe de auteur een dergelijk verhaal kan bedenken en steeds de spanning kan behouden.
Het vertelperspectief is het meervoudig-vertelperspectief. De schrijver spreekt vanuit het standpunt van meerdere personen. De boek is opgebouwd uit achttien hoofdstukken, de verteltijd is 372 pagina’s. De vertelde tijd loopt van woensdag acht december 1998 tot en met zevenentwintig februari 1999.
De betekenis van de titel kan gelinkt worden met de thematiek. ‘Onder het ijs’ kan in verband gebracht worden met Andrew Stettler, doodgeschoten door Werner Honingwachs, algemeen directeur van het farmaceutisch bedrijf. In een opengebroken gat in het ijs werd het slachtoffer verdronken en achtergelaten.
Het boek gaat over aids, het testen van nieuwe medicatie en de criminaliteit in Montreal. De bedoeling van het boek was choqueren en taboes doorbreken, want aids hebben was destijds een schande.
De boodschap die ik uit het boek heb begrepen is dat men niemand zomaar iedereen in vertrouwen mag nemen. Je weet nooit wie er achter je rug met duistere zaakjes bezig is. De schuld en ellende kan rap in jou schoenen geschoven worden en dan kan je enkel nog vluchten. Het is moeilijk je onschuld te bewijzen als alle bewijzen in jouw richting wijzen.
Dit boek heeft een volwassen publiek dat gek is van echte thrillers. Farrow is er in geslaagd de meest gemene schurken in het boek tot leven te brengen. Het boek is wonderlijk gestructureerd en boeiend. Zijn taal is zo duidelijk en geeft de meest passende beschrijving, zodanig dat zelfs de koude winters van Montreal voelbaar zijn bij het lezen van het boek. Het is geen luxe een warm deken binnen handberiek te leggen. Mijn enige kritiek is dat hij herhaaldelijk terugkomt op dezelfde gebeurtenissen en dezelfde details door en door opnieuw vernoemd. Of misschien is het eerder positief, het geheugen van de lezer blijft op punt en verliest de details niet uit het oog.Ik twijfel er niet aan dat het lezen van Farrows werk er voor zorgt dat men zin krijgt in meer van dit lekkers.