De Guillotinemoordenaar

“Hoeveel mensen werden ‘s ochtends wakker met de gedachte: ik heb zin om iemand te vermoorden?” Op deze manier begint Solo van Pieter Aspe.

Solo is de negenentwintigste thriller, beter gezegd misdaadroman, van Pieter Aspe. De thriller verscheen in 2011, hetzelfde jaar dat Postscriptum van Aspe uitkwam. Zoals gewoonlijk speelt de verhaallijn zich af in Brugge waar hij is opgegroeid. Je komt in het eerste hoofdstuk van het boek al veel te weten over de seriemoordenaar Victor Deleeuw en over de manier waarop hij iemand, of toch zijn eerste slachtoffer, wilt executeren. Desondanks je bijna heel het verhaal al kent aan de hand van de informatie in hoofdstuk een, zijn er toch nog aspecten die blijven verrassen, het roept vragen bij je op. ‘Wie wordt zijn volgende slachtoffer?’, ‘Wordt het slachtoffer op dezelfde manier vermoord?’
Aspe zijn schrijfstijl is niet heel moeilijk, hij gebruikt woordenschat die de meesten wel zullen begrijpen. Ook weet hij hoe je de spanning moet opbouwen. Dit doet hij goed wanneer hij tussen de verhaallijn van commissaris Van In af en toe laat zien wat er ondertussen gebeurd bij Victor Deleeuw. Soms werd Solo langdradig wanneer Van In en zijn vrouw Hannelore samen met hoofdinspecteur Versavel gewoonweg aan het eten waren zonder dat er gepraat werd over de moordzaken. Dit gevoel van langdradigheid haalt hij dan weer snel weg door de gedachten van Victor Deleeuw te laten zien.
In het begin is Van In eerder een flat character, hij veranderd niet en gebruikt altijd dezelfde onderzoekswijze. Wanneer premier Bert Denaeyer Isabelle Quintens vraagt om mee te helpen is hij hier niet mee gediend. In tegenstelling tot Van In heeft Quintens wel een diploma en daar wijst ze hem regelmatig op. Vanaf dit moment wordt Van In eerder een round character. Eerst maakt het hem helemaal niets uit wat er met Isabelle Quintens gebeurd, maar wanneer ze in de handen van Victor Deleeuw valt dan doet hij er alles aan om haar te redden.
Victor Deleeuw had eerder gestopt kunnen worden als ze het belangrijkste detail van de eerste moment hadden nagekeken in plaats van de moment dat het bijna te laat is.

Solo trok me aan vanwege de flaptekst en de cover, maar af en toe stelde het boek me toch teleur. Ik vind het zelf altijd wel leuk om de verhalen van Van In en co te lezen aangezien ik hoop later ook ooit in zo een positie te staan. Alhoewel ik waarschijnlijk wel grondiger onderzoek zal doen dan altijd een Duvel te drinken op café om tot een oplossing te komen. De spanning wanneer je de gedachten en handelingen van Victor Deleeuw te zien krijgt, trekt wel aan om door te blijven lezen.