Sonja Lockhorst over Bloedspoor

Achterkant boek:
” Susie Hollins was misschien geen geweldige karaoke zangeres, maar het leek mij nou ook weer geen reden om haar te vermoorden. “

De onafhankelijke en stoere Charlie Fox is docente zelfverdediging sinds ze uit het leger is ontslagen, om redenen waar ze liever niet over praat. Op een karaoke avond in de New Adelphi Club staat Charlie een vriendin bij in een worsteling met Susie Hollins. Een paar uur later wordt Susie dood aangetroffen. De politie roept Charlie op voor verhoor, maar wat ze haar niet vertellen, is dat Susie het meest recente slachtoffer is van een verkrachtende seriemoordenaar. Charlie vermoed dat er een link is tussen verschillende verkrachtingen, de moord en de New Adelphi Club. Als de eigenaar van de club haar een baan aanbied, lijkt dat de ideale manier om de zaak verder te onderzoeken. Door de mannen van het beveiligingsteam wordt Charlie als buitenstaander beschouwd en haar vermoedens over de moordenaar maakt haar niet bepaald populair. Toch is ze vastbesloten om de waarheid te ontsluieren, maar dan ontdekt ze dat zij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn. Opeens is vluchten geen optie meer.

Bloedspoor is een niet al te dikke thriller met 250 bladzijden verdeeld in 25 hoofdstukken
Het leuke aan dit boek vind ik onder andere dat het echt vanuit Charlie Fox is geschreven is er wordt niet verteld over Charlie maar Charlie verteld.

Ik denk dat dit boek toch wel wat meer een vrouwen boek is, en dit vooral omdat de hoofdpersoon een sterke onafhankelijke vrouw is die vecht voor waar ze voor staat,ondanks de gevolgen en ondanks wat een ander hier van vind.
Maar onder het pantser van sterk en onafhankelijk schuilt ook een gevoelige vrouw die nog steeds wordt achtervolgd door haar verleden, maar zich daardoor niet laat tegenhouden.
Je leert Charlie echt kennen als persoon je leest over haar verleden en over haar relatie met haar ouders of het ontbreken hiervan.

Bij de verschillende personages kun je makkelijk een beeld in je hoofd vormen, Charlie de stoere chick, de kleerkasten waarmee ze in de club moet werken, haar vriendin, haar baas e.a. en dit vind ik persoonlijk altijd erg fijn, zo kan je nog meer inleven in het verhaal.
Er zitten spannende stukken in het boek waarin het geen wat Charlie denkt en voelt zo duidelijk omschreven wordt dat je het wel mee moet voelen! De spanning de pijn de angst alles voel je met haar mee en daardoor leef je met haar mee!

Het boek eindigt met een epiloog ( slotwoord) maar niet van de schrijfster maar van Charlie Fox, het eind lijkt op die manier wat abrupt omdat in een redelijke korte samenvatting het eind er aan gebreid wordt maar daarin tegen zou ik zelf geen ander eind kunnen verzinnen waardoor het beter zou zijn. een eind op deze manier is nieuw voor mij ik kan me niet herinneren dat ik eerder een eind op deze manier heb gelezen waardoor ik het einde alhoewel abrupt toch erg goed vind!

In 2001 is dit boek uitgekomen maar er zijn in 2002 en 2003 nog drie boeken uitgekomen met de zelfde stoere Charlie Fox. En na dit deel gelezen te hebben ben ik ook zeker nieuwsgierig naar de andere delen. Helaas kan ik de Nederlandse titels hier niet van vinden, wel de Engelse: fifth fictim, fourth day, Die easy.
Ik hoop zeker nog meer te lezen en te horen van en over Zoë Sharp! En raad dit boek dan ook zeker aan om te gaan lezen.
Als je houd van een goed verhaal gevuld met spanning en een stoere vrouw in de hoofdrol dan is dit zeker iets voor jou!

Zoë Sharp is sinds 1988 freelance fotojournalist, maar houd zich al langere tijd bezig met schrijven.
Ze woont in het Engelse Lake district, haar hobby’s zijn : zeilen, snelle auto’s, reizen, films en nog vele andere dingen en ze leest eigenlijk alles wat ze maar te pakken kan krijgen.

Je kan Zoë ook volgen via haar eigen website www.Zoesharp.com