Ik wil van je houden 'Twee Prinsen', maar het is mij niet gelukt.

Ik keek uit naar het nieuwe boek van Splinter Chabot. Confettiregen ligt op ooghoogte in de boekenkast en heeft mij in de ziel geraakt. Ik besloot al te gaan houden van 'Twee Prinsen' voordat het uit was en ik had het geluk dat ik niet lang hoefde te wachten op een exemplaar van mijn bibliotheek.Maar vanaf de eerste hoofstukken onstond er lichte irritatie en verwarring. Het werd mij snel duidelijk dat ik in dit boek niet zou worden verrast. Het verhaal zou precies gaan verlopen zoals het gemiddelde coming-of-age-queer-boek. Zelfs de hoofdpersonages geven aan dat de start van hun liefde een cliché is. Ik bedoel hiermee niet dat het verspilde tijd is om dit verhaal opnieuw te vertellen. Juist dit verhaal moet opnieuw worden verteld om te beklijven, om onderdrukten een stem te geven (en misschien een beetje utopisch: lezers toleranter en liever te maken.) Maar als ik niet word verrast door het verloop of het plot van het verhaal, laat mij dan geroerd raken door de prachtige vertelling ervan. En dat is met dit boek niet gelukt. De schrijfstijl van Chabot in dit boek is direct, er valt niks tussen de regels te lezen. En wanneer Chabot onoriginele metaforen gebruikt kan hij toch niet laten om aan het einde van de alinea de boel samen te vatten in een simpele zin. Dit gebeurde te vaak en haalde mij uit het verhaal, waardoor alleen het cliché nog overblijft.Ik wil van je houden 'Twee Prinsen', maar het is mij niet gelukt. Ik hoop oprecht dat andere lezers net zo hebben genoten van dit boek als ik van 'Confettiregen.'