Meeslepend portret van een vader

In de autobiografische roman Open hart (A corazón abierto) blikt Elvira Lindo op openhartige wijze terug op het huwelijk van haar ouders, maar vooral op het leven van haar vader. Het boek begint met een passage waarin haar vader aan het eind van zijn leven in het ziekenhuis ligt. Daar wordt deze charismatische, dominante man - voor het eerst van zijn leven - de mond gesnoerd. En de schrijfster heeft dan met hem te doen.

Elvira Lindo neemt de lezer mee langs diverse episodes uit het leven van haar vader: van het jongetje van 9 dat naar zijn harteloze tante in Madrid werd gestuurd; zijn werkzame leven waarin hij dicteerde waar het gezin naartoe verhuisde; de turbulente huwelijksjaren; de fase van kwiek ouder worden tot de laatste jaren van verbittering. In rake bewoordingen weet zij deze periodes - niet noodzakelijkerwijs in chronologische volgorde - treffend weer te geven in een meeslepende stijl. Het enige minpunt is dat de perspectiefwisseling niet altijd helder is. Als ze over haar kinderjaren in de bergen schrijft, gebruikt ze ineens de aanspreekvorm je. Het duurt even voordat je begrijpt dat ze zichzelf daarmee aanduidt.

Door het hele boek heen is duidelijk voelbaar hoezeer de schrijfster van haar vader gehouden heeft. Ondanks zijn moeilijke, getroebleerde karakter en dankzij de liefde van de vader voor zijn gezin.  De soepele schrijfstijl, het tijdsbeeld van de jaren 60-70 in Spanje, de rake psychologische analyse van haar ouders en hun huwelijk maken dat het boek nog lang blijft nagalmen.