Tussen fantasie en duisternis

Panter van Brecht Evens is een bijzonder verhaal over fantasie, eenzaamheid en de grens tussen wat echt is en wat niet. Het verhaal draait rond een meisje genaamd Christine dat een denkbeeldige vriend heeft, panter. In het begin lijkt hij lief en speels, maar naarmate het verhaal verdergaat, merk je dat hij steeds meer controle krijgt en eigenlijk een donkere kant heeft.

Het perspectief speelt een heel belangrijke rol in dit verhaal, omdat we als lezer bijna alles meemaken vanuit Christine's ogen. Doordat we vooral Christine volgen, begrijp je beter waarom zij zich zo sterk vastklampt aan panter en waarom hij voor haar zo belangrijk wordt. Ze voelt zich eenzaam en mist haar vader. Tegelijkertijd merk je als lezer soms al eerder dan Christine zelf dat panter niet alleen een goede invloed op haar heeft en dat er iets niet klopt aan zijn gedrag, dat zorgt juist voor spanning.

Het belangrijkste thema is voor mij de kracht van fantasie. Fantasie kan troost bieden, zeker voor iemand die zich alleen voelt, maar kan ook gevaarlijk zijn. Panter lijkt meer een symbool voor Christine's gevoelens dan een echt personage. Hoe slechter zij zich voelt, hoe sterker en dreigender hij wordt.

De tekenstijl van Brecht Evens maakt het verhaal extra sterk. De pagina’s hebben geen vaste kaders en de tekeningen lijken geschilderd met felle en chaotische kleuren. Dat maakt de emoties heel duidelijk zichtbaar. Wanneer het verhaal donkerder wordt, voel je dat ook in de beelden. De illustraties versterken dus echt de sfeer van het verhaal.

Ik vond Panter geen makkelijk boek, maar wel een indrukwekkend en origineel verhaal. Het zet je aan het denken over hoe mensen omgaan met verdriet en eenzaamheid. Door de combinatie van tekst en beeld blijft het verhaal lang hangen, dus zeker wel een aanrader.