Verdrietig

Ik ben het boek blind ingegaan. Ik vond de eerste hoofdstukken heel openhartig hij gaf een uitgebreid in kijkje in zijn leven. En ik kreeg echt het gevoel dat hij openhartig en eerlijk wilde zijn alles wilde geven wat hij te vertellen had. Maar naarmate het boek vorderde vond ik wel dat hij steeds meer in de slachtofferrol kroop. En dat vond ik zonde. Zo feitelijke en afstandelijk hij met het boek begon zo tegenstrijdig eindigde hij. Het einde van het boek was vooral een klaagzang over de kosten van de reis naar peperdure afkickklinieken. En het bijnamen geven aan het verplegend personeel in die klinieken. Ik vond dat zonde. Al met al kreeg ik door het boek wel goed door dat het een man was die op volwassen leeftijd alle kansen kreeg die hij maar had willen hebben. Maar helaas door zijn eigen psyche niet instaat was hiermee om te gaan en van te kunnen genieten.