niet mijn ding

Het boek begint met de begrafenis van Mademoiselle Lenormant. Verder loopt het over het leven van Alphonse de Montadour. Het is nu een oude man, die met de doden praat en op het kerkhof woont. Hij heeft echter de zeven zeeën bevaren, en zowat overal bekende mensen als vrienden en/of leerlingen heeft gehad. Hij heeft ook de meest uitlopende beroepen gehad. Uiteindelijk bezweert hij alle bezittingen af en rust van het kerkhof wordt zijn beste middel tegen de onrust in zijn hoofd. Het is één van die boeken waar je op slag verliefd of bent, of dat het gewoon niet je ding is. Wat duidelijk is, is dat Lars de Brabander een zeer duidelijk talent heeft. Daardoor irriteerde het me nog meer dat het verhaal wel beroemde namen gebruikt maar dat data en plaatsen helemaal niet kloppen. Dat mag in een fictie verhaal natuurlijk wel, maar voor mij was het storend en haalde me telkens uit het verhaal. Zoals gezegd, je houdt er wel of niet van. Ik behoor tot het (wellicht kleine) groepje dat het niet echt kon smaken. In ieder geval, ik herhaal het nog eens Lars de Brabander heeft duidelijk talent.