Klamme handjes en hartkloppingen

Irene's manier van schrijven sleurde me direct het verhaal in en liet me niet meer los. Voor het eerst in lange tijd las ik weer een boek dat me écht aangreep. Zo erg zelfs, dat ik het af en toe moest wegleggen om op adem te komen. Om mijn klamme handjes af te vegen en te gaan doomscrollen, in een poging alle plaatsvervangende emoties voor Kirsten van me af te schudden.

Ik heb nooit geweten dat mijn oud-studiegenootje zo’n enorm schrijftalent bezit. Haar schrijfstijl is als een frisse bries. Wat ontzettend moedig dat zij dit verhaal op deze manier heeft verteld. En bovendien een pronkjewail voor (ex-)Groningers, die hun stad ongetwijfeld zullen herkennen als het treffende decor van dit verhaal.

Douze points, Irene!