Theo Bloemhoff over Dodelijk bemind

Ook Robert Ellis voert een speurder op die zelf het nodige heeft meegemaakt: moeder weggelopen, vader doodgebloed, broer doodgeschoten, enz. Ik krijg wel eens heimwee naar commissaris Maigret, wiens grootste privézorg het was of hij het pakje brood, dat zijn vrouw had klaargelegd niet vergeten had.
164 Bladzijden kun je je mooi met detective Gamble identificeren, gewoon chronologisch, zonder hinderlijke tijdsprogen. Dan gaat het verhaal ook het verhaal volgen van de verknipte gek en dat vind ik erg jammer.
Ergens op driekwart van het boek heeft de politie hem in de peiling. Hij zit in een restaurant. Er is een overstelpende hoeveelheid bewijslast, maar men wacht nog even met de arrestatie. Dat leidt uiteraard tot nog een serie slachtoffers. Later zal een politieman tegen een collega zeggen: "We hadden hem meteen moeten arresteren" en dat is natuurlijk een 5-sterren-opmerking. Aan het eind volgt nog een heel verrassende ontknoping. Al met al een prachtige, spannende thriller die naar meer van Ellis doet verlangen.