Lapo de genie verzonnen door Helene de genie

Jammer, zo jammer, dat Querido de boeken van Helene Nolthenius over Broeder Lapo presenteerde als roman.
Het is duidelijk dat de boeken met deze monnik niet onder doen voor de bekende Broeder Cadfael, of Broeder Athelstan, mede detectives uit de middeleeuwen.
Net zoals Paul Doherty ons van de geuren en kleuren in het oude Engeland laat meegenieten, spatten van de bladzijden de geuren en kleuren van het oude Italie af.
Op bijzondere wijze, met grote kennis van zaken, laat Helene ons kennismaken met leven en werken, boeven en prostituees, bedelaars en rijken, bastaards en echte zonen, goed en kwaad alsof je er persoonlijk midden in zit.
Daarbij is Lapo een man, die net als Cadfael, geen heilig boontje is en van de hoed en de rand weet. Wat hem al snel sympathie opleverd van de lezer.
Zijn vermogen om tijdens al die gesprekken te ontdekken wat ze nou werkelijk vertellen tussen de regels door, help hem bij het oplossen van de zaak waar hij ongewild in betrokken wordt.
Of hij uiteindelijk het been van de heilige mee mag nemen als buit voor zijn overste.... laat ik hier in het midden.
Nu pas ontdekt, en spijtig dat het zo laat gebeurd. Lapo is een genie, verzonnen door een genie.