Het boek zou nu geschreven kunnen zijn.

Ik was helemaal geboeid door Een vrouw in de Poolnacht van Christiane Ritter. Het boek is oorspronkelijk van 1938 Het is een heruitgave waarin nu ook haar aquarellen zijn opgenomen. Maar het zou qua taalgebruik nu kunnen zijn geschreven . Ze verblijft een jaar lang op Spitsbergen in een primitieve hut met haar man die onderzoeker is en de Noorse jager Karl. Met tussenpozen is ze er ook helemaal alleen. Echt alleen. Naargelang ze er langer is en went aan de ontberingen wordt ze steeds meer begeesterd door de mooie natuur en wil ze er zelfs niet meer weg. Het landschap en de natuur en de veranderingen daarin in de loop van dat jaar beschrijft ze heel erg mooi. Ik werd op het idee gebracht door een column van Gemma Venhuizen in NRC van 20 november. Omdat het buiten zo hard vriest en alles besneeuwd en bevroren past het boek nu goed bij mijn gevoel. Want hoe goed ze ook schrijft, toch vond ik het moeilijk om me die leegte, die ijzige kou, de sneeuwstormen en andere natuurverschijnselen voor te stellen.