Vlak en clichématig

Dit is hoe een middelbare scholier een reisverslag zou bijhouden: vlak en clichématig. De beschrijvingen van de Grand Canyon krijgen nooit de diepte die je van dat natuurverschijnsel mag verwachten. In de hoop het verhaal wat inhoud te geven strooit de auteur er op krampachtige wijze af en toe wat Wikipediaweetjes tussendoor over de gebieden die Paula Visser en haar man Theo aandoen.

Het stel maakt een roadtrip door het westen van de Verenigde Staten. Ze worden ingehaald door een geheim uit het verleden.

Helaas geldt de vlakheid ook voor de personages en de verhaallijn: je wordt als lezer nooit aangespoord om je verbeelding te gebruiken want alles is tot achter de komma uitgelegd, uitgekauwd en uitgeschreven. Als een personage verward, eenzaam of verdrietig is, moet je dat als schrijver de lezer niet telkens gaan vertellen. Creëer in plaats daarvan een situatie waaruit de lezer zelf kan afleiden dat het personage verward, eenzaam of verdrietig is.

De dialogen zijn tenenkrommend houterig en clichématig, vaak niet eens in spreektaal. Deze woorden gebruiken mensen niet als ze informeel een gesprek met elkaar voeren. Ook de recalcitrante manier waarop Paula zich tijdens het politieverhoor gedraagt is totaal ongeloofwaardig en irriteerde me mateloos.

Het verhaal mist gelaagdheid en symboliek. Op geen enkel moment gaan de personages leven of raak je betrokken bij hun situatie. En dus wordt het ook niet spannend en ben je op geen enkel moment benieuwd hoe het gaat aflopen.

Dit is dertien-in-een-dozijn-formulewerk. Niet verwonderlijk, want het volgende deeltje moet een paar maanden later alweer in de winkel liggen om de commerciële molen op volle sterkte laten draaien. Ongelofelijk dat lezers hier intrappen!