Wauw!

Ik las het boek letterlijk in één adem uit, en nu heb ik spijt. Spijt dat het uit is. Want, vanaf het eerste woord nam je me mee op pad, het leek alsof je mij een spiegel voorhield. Ik herkende zóveel, om niet te zeggen alles. Het voelde (eindelijk) als (h)erkenning! Dat ik me niet hoef te schamen om het gevoel dat ik soms ervaar. Dat het er mag zijn, dat dat oké is. Dat doet zo’n deugd, om me begrepen te voelen. Je boek laat een diepe indruk na, maar wel een uitermate positieve indruk. Ik kan misschien wel zeggen dat je boek (op de valreep) het beste boek is die ik gelezen heb dit jaar. Chapeau Jitske, echt. En vooral: merci. Oprecht, Merci met hoofdletter M, om je verhaal, gevoelens en alles wat er bij komt kijken, te willen delen met ons