Niet zo bitter, maar wel een beetje zuur

Dit boek is perfect voor muziek- en top 2000 liefhebbers zoals ik, maar soms waren er wel heel veel nummers benadrukt op 1 pagina dat ik vergat dat ik een boek aan het lezen was en niet de top 40 lijst uit de jaren 70.
Holly schrijft fijn en ik vind het makkelijk mee te komen voor mijn ADHD (dit is voor lotgenoten die van boeken houden, of proberen van boeken te houden, goed om te weten).

De personages zijn interessant, maar zeker niet altijd goed voor je zenuwstelsel. Soms gedragen ze zich echt als domme idioten die voor de eerste keer naar buiten mogen, waar ik eigenlijk geen mening over mag hebben, aangezien ik me soms hetzelfde gedraag. Het feit dat ze narcistische en gemene trekjes vertonen en denken is wat ze zo echt en persoonlijk maakt, want iedereen heeft wel eens zulke gedachten en je liegt als je zegt van niet. Je vind ze soms verschrikkelijk maar ze zouden ook niet vermakelijk zijn als er niet wat mis mee is. (ik gebruik dit soms als relatieadvies, pakt meestal niet goed uit)

De relaties tussen de hoofdpersonages is soms wat vreemd en ik snap niet zo goed welke dynamiek er nou eigenlijk gaande is, maar ik denk dat het feit dat zij dat zelf ook niet weten het meest centraal staat in dit boek. Ik heb veel tijd gespendeerd aan verwarde emoties tijdens het lezen. Ongezonde dynamieken en toxic relaties houden je inderdaad bezig in het dagelijks leven.

Kortom ben ik emotioneel verward maar niet ontevreden, het is zeker niet saai, het moet alleen wel bij je passen.