Teleurstellend

Het boek is in de ik vorm geschreven. Die ik is Sara die samenwoont met Sigur. Sara is therapeut en heeft meerdere patiënten, Sigur werkt als architect en is maar zelden thuis. Er wordt veel uit het verleden geschreven, over verhoudingen tussen Sar en Sigurd, maar ook over de jeugd van Sara. Dit is erg langdradig, waardoor de eigenlijke vraag wie heeft Sigurd vermoord op de achtergrond verdwijnt om pas op 100 blz voor het einde pas echt opgepakt te worden. Die laatste 100 blz zijn tegelijk ook de beste bladzijden van het boek, maar kunnen voor mij het boek niet meer redden